Mooi excuus voor m'n NOSop3-collega's om me eens even te bellen voor een quootje voor in het radiobulletin, waarin ik vertelde hoe keurig onschuldig hij erbij stond op de vrijgegeven foto's en waarom het zo'n bijzonder verhaal was. Een onwaarschijnlijk verhaal, vond ook de Berlijnse politie. Al negen maanden waren de Duitse dienders op zoek naar een spoor van familie of vrienden van Ray.
En toen kregen de collega’s in Hilversum een mailtje. “Hallo. Jullie weten het waarschijnlijk al, maar de bosjongen is Robin uit Hengelo.” Dat wisten we natuurlijk nog helemaal niet, dus is er meteen met de politie Twente gebeld en is collega Mustafa Marghadi naar de vrienden van de bosjongen gegaan, die ook dat mailtje stuurden. Nog diezelfde avond bevestigde de Twentse politie dat het inderdaad die jongen was. Zo snel kan een zaak opgelost zijn.
Ondertussen belde ik veel met de Duitse politie, die het verhaal natuurlijk niet zomaar bevestigden. Ze waren immers 9 maanden naar ‘m aan het zoeken geweest en als zo’n zaak in een dag opgelost zou worden, zou dat toch wel een flinke tik zijn.
Tot elf uur ’s avonds heb ik met de persvoorlichter aan de lijn gehangen, die vervolgens zei dat z’n vervanger om 5 uur ‘s ochtends zou komen. Ik ben dus 's ochtends om 05.15u m’n bed uit gegaan en heb de hele ochtend gebeld. Eerst kwam het erop neer dat de politie een DNA-test wilde doen, maar om iets na tienen gaven ze dan eindelijk toe dat het de jongen was. Ondertussen heb ik de hele dag de radio voorzien van updates. Ik heb ze losgeknipt.
Zo'n verhaal blijft zich maar ontwikkelen, van het moment dat er foto's zijn vrijgegeven tot het moment dat jeugdzorg in Berlijn losliet dat ze een boete wilden vragen. Heerlijk wat een simpel mailtje teweeg kan brengen, hoe makkelijk deze zaak op te lossen bleek en vooral hoe makkelijk de collega's van NOSop3 kennelijk gevonden worden via de mail.
0 reacties:
Een reactie posten