Posts tonen met het label Achtergrond. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Achtergrond. Alle posts tonen

maandag 6 december 2010

Dit artikel schreef ik voor een faculteitstijdschrift van de Universiteit Gent

De steenrijke Rus Abramovich was al eigenaar van Chelsea, en nu mag hij z’n portemonnee opnieuw trekken: het WK van 2018 gaat naar Rusland. Twee stemrondes waren ervoor nodig om Spanje en Portugal en ook België en Nederland uit te schakelen, maar aan het einde van het verhaal hebben Poetin en z’n vrienden hun zin gekregen.


Het is een beslissing die voor veel ophef zorgde, al ruim voordat ‘ie genomen was. Met name in de Britse pers deden verhalen de ronde dat er flinke bedragen waren neergeteld om stemmen binnen de FIFA te kopen. Omkoopschandalen en corruptie waren dé thema’s in de sportbladen. Daarom komt het de FIFA totaal niet slecht uit dat al na de eerste stemronde duidelijk was dat de Britten het WK zelf niet krijgen. Je kunt je zelfs afvragen of dat niet het belangrijkste wapenfeit is van de FIFA: het WK weghouden bij het land waar voetbal ooit ontstond.

Want zeg nou eerlijk: in welk land ademen voetbaltempels zoveel sfeer als in Engeland? En in welk land zijn er zoveel stadions met een grote capaciteit? Wat dat laatste betreft krijgen de Russische bouwvakkers het de komende acht jaar behoorlijk druk. 13 nieuwe stadions moeten er komen. Kosten? Zo’n 2,4 miljard euro. En daar komt Abramovich om de hoek kijken. ‘Hij kan daar best iets aan bijdragen. Het hoeft niet veel te zijn’, heeft Vladimir Poetin al gezegd.

Kritische pers komt de voorbereiding voor een toernooi niet ten goede, vindt de wereldvoetbalbond. En misschien heeft de FIFA wel gelijk. Over anderhalf jaar staat het eerstvolgende voetbalfeest op het programma in Oekraïne en Polen. De twee landen zijn nog láng niet klaar voor de komst van de voetbalkaravaan, maar daar hoor je relatief weinig over.
De ontwikkeling van Oost-Europese landen lijkt centraal te staan bij het kiezen van organisatoren van eindrondes. Niet voor niets heeft de Belg Michel d’Hooghe –zelf lid van het uitvoerend comité van de FIFA – gezegd dat West-Europa niet snel meer een WK mag organiseren. In 2022 gaat het WK naar Qatar, dat is al bekend. Het oliestaatje staat ook niet bekend om z’n voetbalcultuur, maar geld is er genoeg.

D’Hooghe tipt trouwens de VS of Australië voor het WK van 2026. Door de keuze voor Qatar in 2022 mag het toernooi vier jaar later niet nog een keer in Azië gehouden worden. In 2030 lijken China en India de belangrijkste kandidaten, zegt D’Hooghe. Wederom: veel geld, weinig voetbalcultuur. Over vier jaar reist koning voetbal naar Brazilië. Een gebrek aan voetbalcultuur kun je dat land niet verwijten, dus lijkt het een prima keuze. Opvallend is wel dat ook Brazilië relatief veel geld heeft. Het land is niet voor niets de negende grootste economie van de wereld. De munten zitten, net als in Rusland, vooral bij de bovenste laag van de samenleving; het contrast met de armsten is enorm.

Ontwikkel je een land wel door het een WK of EK te laten organiseren? In Duitsland wachten ze nog steeds op de beloofde miljoenen die het WK van 2006 zou opleveren. Vier jaar na dato prijkt namelijk nog steeds een rood getal onderaan de streep. De verwachting is dat voor Zuid-Afrika hetzelfde geldt, als eenmaal de rookwolken van de verdwenen voetbalkaravaan zijn opgetrokken. Het WK van 2018 gaat naar Rusland. Vuvuzela’s worden vervangen door vodka, en bikini’s door bontkragen. Het belooft een schitterend voetbalfeest te worden…

zaterdag 3 juli 2010

Als enige politieke partij in Nederland maakt de Staatskundig Gereformeerde Partij (SGP) onderscheid in de positie en rechten van mannen en vrouwen. Volgens de partij mogen vrouwen zich niet kandidaat stellen voor politieke functies omdat dat in strijd zou zijn met de Bijbel. Dit houdt concreet in dat vrouwen niet op de kieslijst mogen staan of een bestuursfunctie mogen bekleden.

Discriminerend, zo bestempelde de Hoge Raad in april het standpunt van de SGP. Maar de partij heeft intern jaren gediscussieerd over het standpunt, waarbij steeds de Bijbel als leidraad werd genomen. Welke Bijbelse verklaring ligt ten grondslag aan het vrouwenstandpunt van de SGP? Deze vraag staat centraal in dit artikel.

Zoals gezegd mogen vrouwen bij de SGP niet op de kieslijst of in het bestuur komen. Of, zoals de partij het in haar eigen grondbeginselen zegt, “mensen zijn wel gelijkwaardig maar niet gelijk”. Dat is natuurlijk een feitelijk juiste uitspraak, geen speld tussen te krijgen op basis van lichamelijke kenmerken. Maar vervolgens wordt het verschil tussen de man en de vrouw uitgelegd, op basis van het scheppingsverhaal. “De man is het eerst door God geschapen. De vrouw is genomen uit de man. Daarin is de vrouw ’ondergeschikt’ aan de met ‘verantwoordelijkheid’ beklede man, maar beslist niet minderwaardig.”

De Bijbel wordt dus als basis genomen voor een discussie, en dat is een fenomeen dat ook door onderzoeker Henk Post is gesignaleerd. “De kwestie is gewoon hoe je die Bijbel leest. Het verschil in interpretatie bepaalt het verschil in standpunt, met aan de ene kant de SGP en aan de andere kant de christelijke partijen ChristenUnie en CDA. Dat verschil in Bijbelinterpretatie is al vanaf het begin bepalend geweest voor de inhoudelijke verschillen tussen christelijke partijen.”

Er staat natuurlijk niet letterlijk in de Bijbel dat vrouwen niet in een partijbestuur of op een kandidatenlijst mogen plaatsnemen. Maar het grootste deel van de achterban van de SGP vindt wel dat het ‘regeerambt’ puur bedoeld is voor de man. “Het gaat dan om ongeveer 65 procent. Die groep vindt dat vrouwen niet in een bestuur mogen, maar wel mogen stemmen”, vertelt Arie Keppel van de Leerdamse SGP.

“Je ziet het aan de lichamelijke kenmerken, maar ook aan de karakterkenmerken: een vrouw is geschapen om de kinderen op te voeden en kan dat beter dan een man. Maar je ziet binnen de groep mensen die op de SGP stemt ook steeds vaker dat vrouwen carrière maken en dat mannen bijvoorbeeld voor een dag in de week het huishouden overnemen.”

“Binnen tien jaar is het standpunt van de SGP aangepast”, verwacht Henk Post. “Die verwachting heb ik een jaar geleden tijdens mijn promotie op mijn onderzoek naar de SGP al uitgesproken. De nieuwe generatie is vooruitstrevend, al moet je je afvragen hoe dat gaat ondersneeuwen als ze te maken krijgen met de historische partijcultuur van de SGP. Snel gaat het niet, maar de beginselen zijn gewoon achterhaald zoals ze nu zijn.”

Arie Keppel gaat zelfs nog een stap verder. “Als we inderdaad gedwongen worden om ons standpunt niet meer te kunnen uitdragen, dan heeft de SGP geen bestaansrecht meer, en dan kunnen we er beter mee stoppen. Maar we blijven vechten om dat moment zo lang mogelijk uit te stellen.”

zondag 3 januari 2010

Omringd door de mooiste vrouwen en altijd gekleed in Italiaanse maatpakken: je zou bijna vergeten dat Silvio Berlusconi ook nog minister-president van Italië is. 

 Hij is naar eigen zeggen de ‘meest vervolgde man uit de geschiedenis van de mensheid’, maar zelfs dat kan de eeuwige glimlach op zijn zongebruinde gezicht niet onderdrukken. Toch keren steeds meer mensen zich tegen Silvio, zeker na de beschuldiging van banden met de maffia. Komt Berlusconi er ook deze keer mee weg? Correspondenten in Italië en Italiaanse studenten in Nederland denken van wel.

Banden met de maffia
Berlusconi komt steeds meer onder druk te staan. Hij wordt onder meer beschuldigd van banden met de maffia. De bal kwam aan het rollen door verklaringen van een oud-lid van de Siciliaanse maffia, Gaspare Spatuzza. Deze maffioso heeft veertig moorden en verschillende bomaanslagen op zijn geweten, maar getuigt nu in maffiazaken als ‘spijtoptant’. Een van de zaken waarin hij getuigt is de zaak tegen Marcello Dell’Utri, partijgenoot en vertrouweling van Berlusconi.

Uit verklaringen van Spatuzza blijkt dat Berlusconi in 1993 een overeenkomst met de maffia sloot ‘waar beide partijen van profiteerden’. Toeval of niet: een jaar later werd Berlusconi voor het eerst gekozen tot minister-president van Italië.
Gaspare Spatuzza kreeg die informatie via zijn maffiabaas Giuseppe Graviano. Die zou tegen Spatuzza gezegd hebben dat de Cosa Nostra, de Siciliaanse maffia, al haar macht te danken had aan ‘het uitstekende werk van Berlusconi en Dell’Utri'.

“Waarom heeft hij dat nooit eerder gezegd in al die jaren dat hij werd verhoord?” vraagt Maarten van Aalderen, De Telegraaf-correspondent in Italië, zich af bij het lezen van de verklaringen. Volgens hem denken veel Italianen dan ook dat Spatuzza ongeloofwaardig is. Hij heeft immers nooit eerder iets over banden tussen Berlusconi en de maffia gezegd.

De verklaring van Spatuzza is inmiddels tegengesproken door Filippo Graviano, de broer Giuseppe. GPD-correspondent Eelco van der Linden: “De verklaring van Filippo is een opsteker voor Berlusconi, maar dat hij banden heeft gehad met Cosa Nostra is daarmee niet van tafel.” Giuseppe Graviano zelf wilde niets zeggen om ‘gezondheidsredenen’.

Atoombom
Volgens Gianfranco Fini, een belangrijke partijgenoot van Berlusconi, hebben de verklaringen van Spatuzza de impact van een atoombom. “Mocht de zaak inderdaad uit de hand lopen, dan heeft dat niet alleen gevolgen voor Silvio zelf maar sleurt hij het hele land mee in zijn val”, zegt Eelco van der Linden. Toch verwachten de meeste mensen dat Berlusconi ook bij deze zaak weer vrijgesproken wordt. De minister-president is al in zes eerdere grote zaken aangeklaagd, maar steeds kwam hij weg met vrijspraak, vaak door zelfgemaakte wetten.

“Vooral de getuigenis van Filippo Graviano moffelt de maffiazaak een beetje weg”, zegt Aart Heering (onder meer AD, BNR en Wereldomroep). “De aandacht wordt nu weer op iets anders gevestigd.” In die zin komt het beeldjesincident, waarbij een psychisch gehandicapte Italiaan een beeldje van de Dom van Milaan in het gezicht van Berlusconi gooide, de premier niet slecht uit. “Maar”, zegt Heering, “dat beeldjesincident had Berlusconi niet nodig. Hij had vast wel een andere manier gevonden om er onderuit te komen.”

Culturele verschillen
Maarten Veeger, correspondent in Italië voor onder meer Nova en Het Financieele Dagblad, zoekt de verklaring in de culturele verschillen tussen Nederlanders en Italianen. “In Nederland hebben we veel meer vertrouwen in de politiek. Zie je Balkenende al zo bezig? Als je hier als politicus een keer faalt, is het ook direct voorbij. In Italië niet. Fouten, inclusief corruptie, machtsmisbruik en ‘vriendendiensten’, horen erbij; dat geldt niet alleen voor Berlusconi.”

Powerlady
En Berlusconi? De aanklachten lijken hem niks te doen, hij doet ze af als klinkklare onzin. Berlusconi lijkt er zelfs trots op te zijn, hij pocht er immers mee dat hij de meest gerechtelijk vervolgde mens zou zijn. Inmiddels heeft de minister-president van Italië al minstens 200 miljoen euro uitgegeven aan peperdure adviseurs en advocaten. Maar volgens zijn rechterhand Dell’Utri is Berlusconi veel banger voor zijn vrouw, Veronica Lario. Ze wil van hem scheiden en haar eisen zijn niet mals: Veronica vraagt 43 miljoen euro per jaar aan alimentatie. Een scheiding lijkt de enige manier om Berlusconi van zijn voetstuk te krijgen; een man zonder vrouw is immers een paard zonder teugels.

vrijdag 16 januari 2009

Een tijdje geleden vroeg een vaste volger van deze blog me: “Wat betekent dat filmpje van Poetin op je weblog en waarom heb je het erop staan?” In deze blog wil ik ingaan op deze indrukwekkende maar geheimzinnige persoonlijkheid.

Tijdens zijn periode als president heeft Poetin de nadruk gelegd op het liberaliseren van de economie. Hij voerde verschillende belastingverlagingen door, en hij zorgde ervoor dat landbouwgronden privé-eigendom konden worden. Hierdoor werd Rusland welvarend en economisch stabiel. Het maakte hem populair bij de grote massa.

De elite beschuldigt Poetin van dictatoriaal beleid en autoritaire neigingen. Hij heeft er een handje van om de pers keihard aan te pakken, zoals te zien is in het filmpje. Ook tijdens het conflict met Tsjetsjenië ‘muilkorfde’ hij de Russische pers, zodat Rusland niet negatief in het nieuws zou komen. Daarnaast slaat Poetin opstanden tegen de regering vaak genadeloos neer.



Bovendien wordt Poetin beschuldigd van corruptie. Een van zijn eerste wapenfeiten als president van Rusland was dat hij de oligarchen aanpakte. Hij dwong ze te kiezen voor hem. Deden ze dat niet, dan moesten ze direct het land verlaten. Het leidde onder andere tot de arrestatie van Michail Chodorkovski. Officieel werd deze opgepakt wegens belastingfraude, maar het was duidelijk dat de oliehandelaar sterke politieke aspiraties had.

Vladimir Poetin was president tussen 2000 en 2008. Dat betekent twee ambtstermijnen van vier jaar heeft volgemaakt. Normaal gesproken is dat het maximum. Op 8 mei van het afgelopen jaar werd Poetin opgevolgd door Dmitri Medvedev. Poetin is sindsdien premier.

Betekent dat dat Poetin minder machtig is geworden? In theorie wel, maar de praktijk wijst uit dat Poetin nog steeds de belangrijkste man van Rusland is. In december kwam Poetin weer in het nieuws, want toen werd zijn ‘Poetinwet’ goedgekeurd door het parlement.

De wetswijziging houdt in dat de ambtstermijn van een president verlengt wordt van vier naar zes jaar. Voor de huidige president Medvedev zal deze regel nog niet gelden, maar zijn opvolger mag zes jaar blijven zitten. Aangenomen wordt dat Poetin zich in 2012 opnieuw kandidaat stelt voor het presidentschap.

De wet werd overigens met een overgrote meerderheid aangenomen door het Russische Lagerhuid (de Doema): 392 leden stemden voor, 57 tegen. Het geeft weer eens aan hoeveel vrienden Poetin in Moskou heeft.

Tot 2012 opereert Poetin nog op de achtergrond, maar kenners weten dat Medvedev eigenlijk een marionettenpop is, waarvan Poetin de touwtjes in handen heeft.