Het begint een nare gewoonte te worden: Italië komt op achterstand, maakt de gelijkmaker en weet vervolgens niet door te drukken. Het gebeurde een week geleden tegen Paraguay, het gebeurde gisteren weer tegen Nieuw-Zeeland.De goal van Nieuw-Zeeland toont aan dat Italië niet keihard op de bal verdedigt. Een kinderlijke inschattingsfout van Fabio Cannavaro zorgt voor een niet te missen kans voor Smeltz. Buitenspel, dat zeker, maar met een echte Italiaanse verdediging zou daar niet eens discussie over bestaan.
Door Italiaans theater – maar: De Rossi werd wel degelijk vastgehouden – en de daarop volgende penalty weet Italië al snel weer op gelijke hoogte te komen. Het is de sluwheid die de Italianen kenmerkt, iedereen weet het, en daarom mag je verdediger Smith extra hard aanrekenen dat ‘ie er toch in trapt. De goal zorgt voor een misplaatste vreugde-explosie waarbij de neus van Iaquinta dienst doet als vuvuzela.
Dan is er nog Marcello Lippi, de coach van de blamerende Italianen die al weet dat ‘ie het elftal na het WK niet meer op de rails hoeft te krijgen. Zijn zeer creatieve bagatellisering van het gelijkspel is het enige wapenfeit waarvoor hij een compliment verdient. “In '82 speelde Italie onder Enzo Bearzot 3 keer gelijk in de groep, toen werden we wereldkampioen.”
Hij lijkt een van de weinigen met optimisme. La Gazetta dello Sport zegt zelfs: “Een overwinning op Slowakije is misschien niet genoeg om Nederland te ontlopen.” Toch moeten we ons als Nederlanders achter de oren krabben. De Italianen zinnen namelijk op wraak na de 3-0 nederlaag twee jaar geleden. Mochten we volgende ronde inderdaad tegen Italië spelen, dan wordt het pas echt interessant. Want wat komt er na een gelijkspel? Inderdaad: strafschoppen.
0 reacties:
Een reactie posten